توده های مافیک، اولترامافیک و دایک های سینیتی هشت سر کلیبر به وسیله نهشته های آتشفشانی سازند مجید آباد به سن پالئوسن احاطه شده اند. این مجموعه در میان گسل های معکوس و دوررانشی هوراند، محمود آباد و مختکان محدود شده است. کلینوپیروکسنیت ها که از قدیمی ترین واحد مجموعه یاد شده اند از نظر ژئوشیمیایی ویژگی های تولئیت های وابسته به قوس آتشفشانی را ثبت کرده و شباهت هایی با لایه قاعده پوسته اقیانوسی نظیر پیروکسنیت های نوع A ماسیو روندآ اسپانیا دارند. گابروها که کلینپیروکسنیت ها را احاطه کرده اند بخش شوشونیتی تا آهکی- قلیایی قوس آتشفشانی را تشکیل می دهند. ترکیب کلینوپیروکسن در هر دو واحد یاد شده با سنگ انباشت اقیانوسی تاخیری قابل قیاس است. دایک های کوارتز سینیتی به عنوان جوانترین واحد مجموعه در واحدهای مافیک و اولترامافیک نفوذ کرده اند. ماهیت شوشونیتی، نوع I و وابسته به رویدادهای پس از برخورد این سنگ ها با بررسی های ژئوشیمیایی مشخص شده اند. با توجه به موقعیت زمین شناختی، شاید بتوان گفت که مجموعه آذرین هشت سر به رویدادهای وابسته به فرورانش اقیانوس پالئوتتیس بستگی داشته باشد.

در منطقه هشت سر کلیبر در بخش غربی زمین درز دیرینه تتیس دوم (شمال غرب ایران)، توده گابرویی با سن قدیمی تر از پالئوسن برونزد دارد. ماهیت این گابرو شوشونیتی است و از نظر جایگاه زمین ساختی مشخصات ژئوشیمیایی مربوط به کمان را نشان می دهد. این واحد عمدتا پتاسیم بالا بوده و در نمودار عنکبوتی بهنجار شده به گوشته اولیه از Rb, Ba, U, Th, Pb غنی و از Ta, Nb, Ti و نیز Hf, Zr تهی شده است. ماگمای مولد گابروها از ذوب بخشی با آهنگ پائین (10%>) لرزولیت اسپینل – گارنت دار حاصل شده است. با در نظر داشتن نسبت های عناصر جزئی مشخص می شود که منشأ این گابروها توسط سیالات خارج شده از پوسته فرورونده به شدت متاسوماتیزه شده و سپس به دلیل آلایش با پوسته، LILE در آن افزایش یافته است. با توجه به همراهی این سنگ ها با مجموعه مربوط به زمین درز پالئوتتیس دوم به نظر می رسد گابروها در ارتباط با فرورانش مربوط به بسته شدن این اقیانوس تشکیل شده اند. متاسوماتیسم زون فرورانش فرایند با اهمیتی است که باعث ناهمگنی گوشته و تغییر در نسبت های ژئوشیمیایی ماگماهای تولید شده در این ناحیه شده است.

توده های گابروئی موردمطالعه در شرق و جنوب غرب هوراند (شرق کلیبر)، در استان آذربایجان شرقی رخنمون دارند. توده گابروئی لقلان به فرم سیل های مکرر به درون نهشته های فلیش گونه کرتاسه بالایی– پالئوسن تزریق شده است. توده گابروئی هشت سر به همراه پیروکسنیت های همراه به درون نهشته های مذکور تزریق شده است. کانی شناسی اصلی گابروی لقلان شامل پلاژیوکلاز، کلینوپیروکسن، پتاسیم فلدسپار و بیوتیت بوده و کانی های اصلی سازنده گابروی هشت-سر شامل پلاژیوکلاز، کلینوپیروکسن و آمفیبول است. پلاژیوکلازهای موجود در توده گابروئی هشت سر (آنورتیت) کلسیک تر از پلاژیوکلازهای موجود در توده گابروئی لقلان بوده و برخلاف آن ها فاقد منطقه بندی می باشند. ترکیب کلینوپیروکسن در هر دو توده در محدوده دیوپسید بوده و آمفیبول های موجود در توده گابروئی هشت سر ترکیب پارگازیتی تا چرماکیتی دارند. ماگمای مولد این توده ها بر اساس شیمی سنگ کل و ترکیب کلینوپیروکسن های موجود در آن ها، دارای سرشت شوشونیتی بوده و از ذوب بخشی با نرخ حدود 5 درصدی گوشته اسپینل– گارنت لرزولیتی غنی شده و با گارنت باقیمانده در فاز تفاله و در یک محیط قوس آتشفشانی تکوین یافته است.

مقدمه: کیست های ساده پانکراس از انواع کمپلکس کوچک تر بوده و بیشتر در نواحی دیستال پانکراس قرار دارند. معمولا این کیست ها بدون علامت بوده و می توانند به طور نگهدارنده تحت نظر قرار گیرند ولی تاکنون در مورد درمان کیست های بزرگ و علامت دار به خصوص کیست های واقع در سر پانکراس کارآزمایی بالینی انجام نشده است.معرفی بیمار: در این گزارش به مطالعه پسر هشت ساله ای پرداخته می شود که دارای یک کیست حقیقی و بزرگ علامت دار در سر پانکراس بود که با انوکلئاسیون کیست به جای عمل ویپل و بدون هیچ گونه عارضه ای در پیگیری یک ساله تحت درمان قرار گرفت.نتیجه گیری: با توجه به نادر بودن کیست های ساده تاکنون مطالعه ای که انواع روش های جراحی را در موارد دارای اندیکاسیون با یکدیگر مقایسه نماید انجام نشده است. به نظر می رسد اعمال بزرگ جراحی نظیر ویپل برای درمان این کیست ها نامناسب و دارای مورتالیتی و بالاخص موربیدیتی قابل توجه ای باشند و انوکلئه کردن این کیست ها در موارد علامت دار ضمن این که از نظر درمانی اقدامی مناسب است با عارضه زودرس و یا دیررسی نیز همراه نباشد، گرچه برای اثبات این نظر انجام مطالعات بیشتر ضروری می باشد.

هدف از این پژوهش، بررسی و سنجش ظرفیت برد اجتماعی گردشگری در منطقه ی کلیبر است. روش تحقیق پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی و شیوه ی جمع آوری داده ها و اطلاعات، اسنادی و پیمایشی بوده و از ابزار پرسشنامه و مطالعات کتابخانه ای برای گردآوری اطلاعات استفاده شده است. جامعه ی آماری پژوهش حاضر، خانوارهای ساکن شهر کلیبر در سال 1394 و تعداد نمونه ی آماری 151 خانوار (جامعه ی میزبان و مهمان) بوده که بر اساس فرمول کوکران برآورد شده است. همچنین، در این تحقیق از روش نمونه برداری تصادفی ساده استفاده شده است. برای تجزیه و تحلیل داده های گردآوری شده از آمارهای توصیفی و تحلیلی موجود در محیط نرم افزارهای SPSS و AMOS استفاده شده است. نتایج حاصل از تحقیق نشان می دهد که نگرش جامعه ی میزبان، میزان رضایت گردشگران و میزبانان، تراکم جمعیت به طور مستقیم بر ظرفیت برد اجتماعی گردشگری مؤثر است. میزان ورود گردشگران بر رفتار جامعه ی میزبان به طور مستقیمی تأثیرگذار است. متغیرهای فردی و اجتماعی نیز بر تغییر ارزش های جامعه به طور مستقیمی تأثیر می گذارد.

مقدمه: خستگی عضلانی می تواند موجب اختلال در عملکرد مناسب استراتژی های ثبات پاسچرال و به دنبال آن، کاهش پایداری و افزایش احتمال آسیب در ورزشکاران شود. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر هشت هفته برنامه تمرینی بر پایداری سر و گردن در ضربه تسوکی در زمان خستگی عضلات گردن ورزشکاران کاراته کای نخبه مرد بود. مواد و روش ها: 24 ورزشکار کاراته کای مرد لیگ برتر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (12 نفر با سن 62/2 ±,92/20 سال، وزن 68/11 ±,00/71 کیلوگرم و قد 05/0 ±,77/1 متر) و شاهد [12 نفر با سن 21/2 ±,08/22 سال، وزن 24/13 ±,15/72 کیلوگرم و قد 06/0 ±,78/1 متر) قرار گرفتند. گروه تجربی، هشت هفته تمرینات حس عمقی گردن را هر هفته 3 جلسه انجام دادند. جابه جایی و شتاب زاویه ای سر و گردن حین اجرای ضربه تسوکی و بعد از اجرای پروتکل خستگی، در دو مرحله قبل و بعد از اجرای تمرینات با استفاده از دستگاه آنالیز حرکت ثبت گردید. داده ها با استفاده از آزمون های Paired t، Independent t و ANOVA در سطح معنی داری 05/0 > P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: تفاوت معنی داری بین دو گروه در جابه جایی زاویه ای (تجربی 85/1 ±,95/2، شاهد 15/2 ±,15/4) و شتاب زاویه ای قبل (تجربی 62/9 ±,29/16، شاهد 23/12 ±,17/70) و بعد (تجربی 98/15 ±,69/24، شاهد 92/14 ±,86/70) از برخورد ضربه به کیسه بوکس (اغتشاش خارجی) مشاهده گردید (05/0 > P). نتیجه گیری: برنامه تمرینی حس عمقی می تواند منجر به کاهش بی ثباتی پاسچرال سر و گردن در مواجهه با اغتشاش خارجی در زمان خستگی ورزشکاران شود. بنابراین، می توان از این تمرینات به منظور کاهش اثر اغتشاش خارجی بر ناحیه سر و گردن این ورزشکاران استفاده نمود.

زمینه و هدف: وضعیت نشستن گیتاریست­ها در هنگام نوازندگی می­تواند سبب انقباض بیشتر عضلات گردن شده و منجر به درد در ناحیه گردن شود. هدف تحقیق حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرینات اصلاحی بر درد گردن، وضعیت سر­به­جلو و شانه­به­جلو در نوازندگان گیتار می باشد.روش بررسی: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون و پس­آزمون می­باشد که تعداد 33 نفر از نوازندگان گیتار (مرد) شهرستان فریدن استان اصفهان با شرایط ورود به تحقیق به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. سپس به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (17 نفر) و کنترل (16نفر) قرارگرفتند. دردگردن با پرسشنامه مقیاس اندازه گیری درد و ناتوانی گردن و زاویه سر­به­جلو و شانه­به­جلو  با روش عکس­برداری از نمای جانبی اندازه گیری شدند. گروه تجربی به مدت هشت هفته تمرینات اصلاحی را انجام دادند. برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون شاپیروویلک و آزمون F لوین و جهت بررسی تغییرات بین گروه ها از آزمون تحلیل واریانس برای داده­های تکراری در سطح معناداری 0/05 استفاده شد.یافته ها: مقایسه داده های بین دو گروه تفاوت معنی­داری را در قبل و بعد از دوره تمرین در مورد مقیاس درد گردن و میزان زاویه سر­به­جلو و شانه­به­جلو در گروه تمرینات اصلاحی نسبت به گروه کنترل نشان داد (0/001=P)نتیجه گیری: تمرینات اجراشده احتمالاً با ایجاد تعادل بین گروه­های عضلانی تأثیر مطلوبی بر کاهش درد گردن و بهبود ناهنجاری­های سر و شانه­به­جلو داشته است. بنابراین پیشنهاد می­شود این تمرینات به منظور مدیریت آسیب­های ناشی از نوازندگی و افزایش طول عمر حرفه­ای یک نوازنده در برنامه فعالیت روزانه گیتاریست­ها گنجانده شود.

اهداف: هدف از تحقیق حاضر، مقایسه اثر و ماندگاری هشت هفته آزمایشات اصلاحی با آزمایشات اصلاحی به همراه آزادسازی مایوفاشیا در افراد جوان دارای ناهنجاری سر و شانه به جلو است. مواد و روش ها: 45 دانشجوی پسر مبتلا به ناهنجاری سربه جلو بیشتر از 46 درجه و شانه به جلو بیشتر از 52 درجه با میانگین سن 2/88±, 22/12 سال، قد6/80±, 175/44 سانتی متر و وزن 7/31±, 71/21 کیلوگرم انتخاب شده و به صورت تصادفی در سه گروه آزمایشات اصلاحی، آزمایشات ترکیبی (آزمایشات اصلاحی و آزادسازی مایوفاشیا) و کنترل قرار گرفتند. گروه های آزمایشی به مدت هشت هفته تحت نظارت مستقیم آزمونگر، آزمایشات را انجام دادند. قبل از شروع آزمایشات، پایان هفته هشت و پس از چهار هفته از پایان آزمایشات زاویه سر و شانه به جلو نمونه ها با استفاده از روش عکس برداری اندازه گیری شد. داده های جمع آوری شده توسط آزمون آنالیز واریانس با تکراری و آنکوا تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که میزان زاویه سر و شانه به جلو پس از هشت هفته آزمایش در هر دو گروه آزمایشی در پس آزمون و آزمون ماندگاری به طور معناداری کمتر از پیش آزمون است. یافته های آزمون آنکوا نشان داد که زاویه شانه به جلو در گروه آزمایشات اصلاحی به همراه آزادسازی مایوفاشیا در پس آزمون و آزمون ماندگاری به طور معناداری کمتر از گروه آزمایشات اصلاحی به تنهایی بوده است (0/05≥, P)، ولی در زاویه سربه جلو در پس آزمون و آزمون ماندگاری تفاوت معناداری بین گروه های آزمایش وجود نداشت (0/05≤, P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج می توان گفت برنامه آزمایشات اصلاحی به همراه آزادسازی مایوفاشیا نسبت به آزمایشات اصلاحی در اصلاح شانه به جلو موثرتر است.

به منظور برآورد پارامترهای ژنتیکی و وراثت پذیری صفات رشد و نسبت کلیبر گوسفند مغانی از داده های جمع آوری شده توسط ایستگاه جعفرآباد مغان طی سال های 1373 تا 1395 استفاده شد. صفات مورد بررسی شامل وزن تولد، میانگین افزایش وزن روزانه و نسبت کلیبر در چهار بازه زمانی تولد تا 3 ماهگی، 3 تا 6 ماهگی، 6 تا 9 ماهگی و 9 تا 12 ماهگی بودند. ابتدا معنی داری اثرات ثابت توسط نرم افزار SAS 9. 1 مورد آنالیز قرار گرفته و سپس جهت برآورد پارامترهای ژنتیکی و وراثت پذیری صفات از 6 مدل حیوانی مختلف ونرم افزار wombat استفاده شد. وراثت پذیری صفات وزن تولد (0/31)، میانگین افزایش وزن روزانه و نسبت کلیبر در بازه های تولد تا سه ماهگی و سه تا شش ماهگی (به ترتیب 0/34، 0/36، 0/40 و 0/38) متوسط تا بالا بود. وراثت پذیری مادری و نسبت واریانس فنوتیپی ناشی از محیط دایمی مادری در مدل های انتخابی در دامنه صفر تا 4 درصد و صفر تا 2 درصد برآورد شد. روند ژنتیکی برای صفت وزن تولد 0/13، صفات میانگین افزایش وزن روزانه در چهار بازه زمانی به ترتیب 0/21، 0/27، 0/0000004-، 0/0000014 و صفات نسبت کلیبر در چهار بازه زمانی به ترتیب 0/01، 0/01، 0/0002-و 0/00004 برآورد شد. این نتایج کارآیی نسبی برنامه های اصلاح نژاد در گله مغانی برای صفات میانگین افزایش وزن روزانه و نسبت کلیبر در بازه زمانی تولد تا 3 ماهگی و 3 تا 6 ماهگی را نشان می دهد.